Eremu periurbanoak eta periurbanizazioa

Eremu periurbanoa hiriak bere inguruetan eragiten duen eremua da, demografikoki (biztanleak lanerako erakarriz), urbanistikoki (lo-hiriak eta bigarren etxebizitzetako eremuak sortuz) zein ekonomikoki. Landa-eremuaren zein hiriaren ezaugarriak bateratzen ditu, modu lauso batean, guztiz hiria eta guztiz landa izan gabe, eta horregatik hiri lausoa ere deitu izan zaio, maiz identitaterik gabeko espazio tribiala izaten dela nabarmentzeko (bizitza sozialik gabeko eremu erresidentzialak, indusatrialdeak, merkataritza gune isolatuak). Eremu periurbanoen beste ezaugarri bat erretikula moduan garatzen duena, erregularki zentro ekonomikoak sortuz espazioan zehar. Urbanismoaren aldetik, txalet eta adosatuen eraikuntza du ezaugarri nagusitzat, landako iraganaren kopia ziztrin bat. Demografikoki, periurbanizazioan bizi diren gehienek hirigunean lan egiten dute, egunero joan eta etorriko mugimendu pendularra eginez; hain zuzen, eremu periurbanoak basamortu sozialak dira, besterik gabe hiriaren logela moduko luzapen bat, inguruarekin sustraitu eta lotu gabeko jarduerak jasotzen dituena han eta hemen, merkataritza-gune isolatuak, biltegiak, gasolindegiak, finean hiritik kanporatutako jarduerak, hiriguneko kostua ezin bereganatu dezaketenak. Eremu periurbanoen ezaugarri horiek guztien multzoari eta horien garapenari periurbanizazioa edo urbanizazio sakabanatua deitzen zaio.

Edonola ere, aldiri edo eremu azpiurbanoa baino eremu askoz zabalagoa izaten da, batzuetan 100 kmtara ere zabaltzen dena hiri handietan, eta areago kasu batzuetan. Egia esan, hiriak zabaltzeko modu berri samarra da, 1960ko hamarkadatik aurrera abiatu zena, eta garraio-azpiegituren garapenarekin loturik dago guztiz. Herrialde batzuetan definizio zehatzak eman dira, hirien plangintza eta kudeaketarako araudien baitan. Frantzian adibidez, eremu periurbanoaren irizpide estatistikoa betetzeko  herritarren %40ek gutzienez hirira edo aldirietara lanerako joan-etorria egin behar dute egunean.