Sintesi neoklasikoa edo neokeynesianismoa

Sintesi neoklasikoa edo neokeynesianismoa 1930-70 bitartean keynesianismoa ekonomia neoklasikoarekin bateratzeko ahalegin teorikoa da, ekonomiak epe laburrera orekara iristeko oztopoak (adibidez, soldaten zurruntasuna) dituela onartuz, keynesianismoatik gomendatzen diren polifika fiskalen beharra aldeztu, baino epe luzera, ekonomia neoklasikoak baieztatu bezala, merkatua orekara iritsiko dela ziurtatzen duena. Sintesi neoklasikoaren ordezkari nabarmenak izan ziren John Hicks eta Paul Samuelson, eta garatu zituzten tresna teoriko nagusiak IS-LM eredua eta Phillipsen kurba izan ziren.